30. urteurrena

Aurten gure taldeak 30 urte bete ditu. 30 urte, haur eta gazteak balore eder batzuen inguruan eta euskara hutsean heziz. 30 urte, larunbat arratsero elkartuz. 30 urte, penintsulako geografia zabalean zehar akanpatuz. Hau ospatzeko, gaur egun Aratz aurrera daramagun monitoreok asteburupasa eder bat antolatu diegu garai batean gure monitore izandakoei, eta bi egunez berriro ere haur bilakatu dira gure taldean.


Haurrekin ohi dugun moduan, Donostian elkartu ginen denok autobusa hartu eta Astigarragara abiatzeko. Bertan, motxilak bizkarrean hartu eta Santiagomendira igo ginen eguzkipean. Heldutakoan aurkezpen jolasak egin genituen, ez baikenuen denok elkar ezagutzen (orain dela urte asko aritutako monitoreak etorri ziren, eta gutako batzuek ez zituzten ezagutzen). Gutxi gorabehera izen guztiak ikasi genituen, eta giroa pizteko, klasikoetara jo genuen: semaforoa, bulldog... barre ederrak egin genituen denok elkarrekin! Eta zelako agujetak eduki zituzten batzuek hurrengo egunean!

Bazkaltzeko, etxetik eramandakoa denon artean banatu genuen, buffet moduan jarrita. Betikoa: bokadilo goxo-goxoa ekarri zutenak izorratu behar, eta bazkari zozo eta triste xamarra zutenak, poz-pozik. Baina inor ez zen kexatu, hori edukazio ona dutena "Vieja Gloria" hauek...

Arratsean proba-jolas handi batean hartu zuten parte gure "haur" handi haiek, puzzle erraldoi baten piezak lortu ahal izateko. Nork pentsa zezakeen, horrenbeste urteren ondoren berriro ere Potingea (Aratzeko sukalde eta intendentzietan esklusiboki prestatzen den delicatessen berezia) dastatuko zutela? Harri bati bueltak ematearen proba egin beharko zutela? Muturra irin plater batean sartu beharko zutela, txanpon bat bilatzeko? Honelakoak eta beste asko eginez haurtzarora itzuli ziren gure "vieja gloria"-k, nahiz eta beren artikulazioek kontrakoa esan...

Amaieran, lortutako pieza guztiekin puzzlea osatu zuten, eta han etorri zen eguneko sorpresa: Aratzeko argazki zahar eta berriekin Atego osatzen zen mosaiko erraldoia azaldu zen beraien begi aurrean! Mural ikusgarria!

Asteburuko tarte libreetan argazki zaharrak ikusten aritu ginen gainera, eta bideo emanaldi batzuk ere eduki genituen, kanpaldi eta irteera zaharretakoak. Garai bateko monitore zaharrak haur zirenekoak ere baziren!

Giro ederrean afaldu ondoren (San Jakoboak, ezin zuen beste era batean izan), gaubelaren garaia heldu zen: abestiak, dantzak eta antzerki oso oso ederrak eduki genituen bertan. Musikalak, txapelketak, koreografiak... aspaldian ikusi den gaubela dibertigarrienetakoa izan zen gau hartakoa! Guztiak izugarri sartuta beren paperetan eta ondo pasatzeko sekulako gogoarekin!

Hurrengo goizean eguraldi txarrarekin esnatu ginen arren, gosaldu ondoren pista joku bat egin genuen, etxe barru eta kanpotik. Kexaren bat espero genuen euria zela eta, baina han abiatu ziren monitore ohi guztiak txintik esan gabe eta poz-pozik euripean korrika, pistak bilatzera! Talderen batek tranpa egin zuen arren (jarritako pisten erdia saltatu zituzten!), jolasa primeran joan zen, eta eguraldia gorabehera, denok pasa genuen izugarri ondo.

Bazkaltzeko haragi pastela jan genuen (hau ere Aratzen tipikoa), eta kafearen ostean, etxea txukundu eta jaso genuen. Azkenik, kalean borobil handi bat egin eta agurra abestu genuen eskutatik helduta, batzuk iribarrea aurpegian, besteak korapiloa eztarrian, gehienak gauza biekin.

Asteburu eder, dibertigarri, melankoliko eta atsegina, urteurrena ospatzeko primerakoa. Eskerrik asko bertara etorri zineten guztiei, eta muxu bat etortzerik eduki ez zenutenei. Oso polita izan zen.
Beste 30 bete ditzagula!!

Aste santua Santiagomendin.

Aste Santuan Santiagomendira joan ginen aratzkideok 4 egunetako irteeran. Astearte goizean autobusa hartu genuen Astigarragaraino, eta handik oinez igo ginen, euripean izan arren. Heldutakoan, etxea goitik behera aldatuta topatu genuen! Sukaldea, jangela, komunak, gelak... guztia desberdin zegoen! Baten bat galdu ere egin zen han barruan...

Eguraldiak ez zigun batere lagundu, euria, euria eta euria eduki baikenuen (nahiz eta koxkorrak ausartu ziren ibilalditxo bat egiten bigarren goizean, valientes!). Baina nahiz eta etxetik ia ez ginen irten, gauza piloa egin genituen! Aratzeko argazki zahar eta berriekin zenbait collage egin ziren, etxeko paretetan jartzeko; sukaldaritza tailerrak ere antolatu ziren, eta honek txokolatedun gaileta, "trufa" hotz (arraro xamarrak, Guggenheimerako moduko diseinuarekin atera ziren) eta torrija gozo-gozoak dastatzeko aukera eman zigun. Gero eta bizio handiagoak ditugu Aratzen postrearen orduan...
Mahai jolasak (batzuk trebeek eskuz egindakoak), gitarra sesioak, gaubeletan kantu eta dantzak, antzerkiak, masaje tailer laburren bat, froga jolasak... etxe barruan denetik egin daitekeela argi geratu zaigu Astigarragan igarotako egunetan.

Azken egunean Santiagomendi-Dakar lasterketan parte hartu genuen guztiok. Goizean, talde bakoitzak zenbait tailer edota proba-zirkuitu desberdinetan beren autoari jartzeko piezak lortu behar izan zituen. Gurpilak, direkzioa, kontsumoa, karrozeria, klimatizadorea... lortutakoaren arabera, arratseko lasterketan abantaila edo desabantailak eduki zituen. Lasterketa honetan gorabehera ugari eduki zituzten partehartzaileek, baina kotxe guztiek bukatu zuten osorik eta pilotuek onik, nahiz eta inor ez zer Dakarreraino heldu...

Amaitzeko, gauean beldurrezko gaubela egin genuen. Santiagomendiko etxea psikiatriko bilakatu zen ordun batzuetan, eta haurrek bertan zeuden pertsonaien artean nor ez zegoen erotuta bilatu behar izan zuten. Maitale bikoteko kideren bat ote zen? Bere burua zerraz mozten zuen neska? Sukaldean aulki bati lotuta zegoena? Eskuetako hatzak jaten zituena? Borrokan zebiltzan militar enmaskaratuak? Eskilaratako mutikoa? Aukera ugari eta arrisku handia brometan aritzeko... Hala ere, batzuek bizkorrak izan ziren eta azkenean antzeman zuten nor zen eroetxean egon behar ez zuena.


Azken egunean dena jaso eta garbitu ostean, bazkaldu, motxilak hartu eta aldapan behera abiatu ginen, Astigarragan autobusa hartu eta etxera itzultzeko.

Hurrengoa, kanpaldia!!

Pentsamendu Eguna

Otsailaren 24ean Iruzun eta San Martzial taldeekin batera “Pentsamendu eguna” ospatu genuen. Munduan dauden ehundaka eskaut taldeek Otsailaren 23 guztiak ospatzen dituzte, izan ere, egun horretan jaio zen euren sortzailea: Baden Powell. Egia esan, edozein aitzakia erabiltzen dugu txango bat egiteko eta primeran pasatzeko.

Hala egin genuen. Igande horretako goizeko hamarrak aldera elkartu ginen Iruzun eta Aratzeko kideok Donostiako Renfeko estazioan Irunera abiatzeko asmoz. Ordu erdiko bidaitxoa eta gero Irunen geunden eta hantxe genituen zain San Martzialeko Taldeko irundarrak.

Behin hauen lokalean geundenean, bildu ginen hiru aisialdi-taldeetako haur eta begiraleak nahastuz, lau talde handi egin genituen, zeintzuk Guadalupeko ermitara lau bide ezberdinetatik igo ziren. Irundarrek bide potitetatik eraman gintuzten eta oso giro atsegina eduki genuen tipi-tapa genbilen bitartean.

Guadalupeko-ermita ondoan dauden belardietan hainbat jolas handi egin genituen. Primeran pasatzen ari ginen bat-batean euria hasi zenean eta, momentu horretan, Hondarribira jaistea erabaki genuen.

Hondarribin estalitako frontoi batean jan geunen etxetik ekarritako bokata goxoa. Pittin bat deskantsatu eta gero, motxilak hartu eta Hondarribiako alde-zaharrera joan ginen. Bertan, beste sei taldetan banandu ginen beste jolas handi batera jolasteko.

Mapa batetaz lagundurik, bazter eta txoko guztiak ezagutu genituen. Bidetik, Hondarribia hobeto ezagutzeko galdera eta froga desberdinei egin genien aurre eta, horietako bakoitzarekin, puntuak lortzen genituen. Lehia bizia egon zen amaieran txapeldun atera ahal izateko, talde guztiek puntu dezente irabazi baitzituzten.

Hondarribiko jolasa amaitutakoan, San Martzial Taldeko lokalera, Irunera, itzuli ginen eta, han, txokolate bero bat zegoen gure zain: honek eguna guztiz biribildu zuen (ze goxoa zegoen!).

Orokorrean, nahiz eta eguraldi kaxkarra izan, ezin hobeto joan zen eguna. Leku politak, lagun berriak eta jolas dibertigarriak eduki genituen, beraz hurrengo urteko pentsamendu egunean; gehiago!

Asteburua Berastegin

Lehengo asteburuan oinarinek hiruhileko honetako abentura gauzatu genuen, asteburu-pasa eder bat egitea Berastegin! Ostiral arratsaldean erosketak egiteko geratu ginen, eta beharrezkoa izango genuen janari guztia erosi ondoren, Norteko geltokian trena hartu eta Tolosara abiatu ginen. Bertan, Tolosaldea autobusa hartu genuen, Berastegiraino eraman gintuena.
Heltzerako gaua zen jada, etxera heldu eta bertan instalatu bezain laister afaria egiteari ekin genion beraz. Etxeko jangelan bapo afaldu ondoren, gaubelatxo bat ere egin genuen, abesti, dantza eta jolasen batekin (ezkutaketan aritzeko bikaina da etxea!). Gauean, oinarin guztiek elkarrekin egin zuten lo ganbaran, eta monitoreek beheko solairuko gela batean.
Hurrengo egunean, goizeko 7:30tarako oinarinak futbolin eta ping-pongean jolasten ari ziren! Ondo pasatzeko aukera dagoenean, bost axola loak, itxuraz... Hala ere, 10:00ak aldera arte ez genuen gosaldu.
Goizean nazioarteko triathloi bat jokatu genuen, dedikazio handia eskatzen zuten hiru kirolez osatutakoa: ping-ponga, futbolina eta dardoak. Herrialde galtzaileek prendak beteko zituzten gainera, denok esfortzu handia egin genuen irabazteko beraz. Han ikusi genituen Jamaikarrak lepoan ezkilak zituztela bueltaka, argentinarrak eskilarak oin bakarrarekin igo eta jaisten, oin-flexioak egiten eskutan bizikleta bat zutela... denetik ikustea tokatu zitzaigun. Hura panorama...
Arratsean gymkana bat antolatu zuten oinarinek; koreografiak, patinete-piloto jaurtiketak, hockey-punteria probak, sokasaltoa... ez zen ezer falta, egia esateko! Azkenean, iluntzen ari zuela eta, etxe alboko frontoiko fokoak piztu eta palan ere aritu ginen ratotxo bat.
Gaubelan antzerki eder bat egin zuten oinarinek, eta koreografia original xamar bat ere ikusi ahal izan genuen, zenbait dantza eta kanturen artean. Ondoren, jangelan eserita lasai-lasai pasta batzuk jaten eta tertulian aritu ostean, zakura joan ginen denok leher eginda.
Azken egunean etxea goitik behera garbitu eta txukundu genuen. Denbora soberan genuela ikusita, berriro ere ping-pong eta futbolin saioak eduki genituen, gitarra kontzertuak, eguzkitan siestatxoren bat... gainera, sekulako eguraldi ona eta tenperatura goxoa genituenez, arratsaldea ur-gerra txiki batekin amaitu genuen.
Azkenik, oinarinek euren artean arropa aldatu (prenda bat izan zen hau), eta berriro Donostiarantz abiatu ginen, autobusez eta ondoren trenez. Sekulako asteburu ederra izan zen.

2008ko Ihauteriak

Igaro dira gabonak, San Sebastianak, kaldeleroak eta, tartean, Aratzekook bigarren hiruhilekoan sartu gara burubelarri. Bi asteburutan zehar ihauteriak izan dira gure ekintzetako erdigunea eta adar guztiak batera primeran pasatzeko balio izan digu.

Aurreko astean Ategorrietan bildu ginen denak, urtero fetxa hauetan egiten dugun bezala. Koxkorren gehiengoa behiaz zetorren mozorrotuta euren titi, buztan eta adarrekin. Pirata batzuk Ategorrieta abordatu zuten oinarinak zirela esanez eta arabiar gazte batzuen bisita jaso genuen baita ere. Horietaz gain, dalmata txiki bat, euli erraldoi bat, txorimalo bat, edurnezuri bat baino gehiago, indio bat... ikusterik izan genuen.

Elkarrekin hainbat jolas egin eta gero, meriendatzera sartu ginen gure lokal barrura. Jateko prestatua zegoena di-da batean bukatu baino lehen (goseturik geundela esan daiteke), Urtarrilean zehar hainbatek (bi haur eta bi monitorek) urteak bete dituztela aprobetxatuz, hauei “zorionak zuri” abestu genien.

Hortik, gurasoak bila etorri arte, dantza eta jolas desberdinak egiten jarraitu genuen: “Kaleak eta etorbideak”, “semaforoa”, “muxu-stop”... Arratsaldea ziztu bizian igaro zitzaigun egia esan. Datorren asteburutik aurrera, Aste santuko irteera arte, adar bakoitza bere proiektu eta abenturetan murgilduko da.

Ordurarte, muxu bat denoi

2007ko gabonak

Iragan diren gabonetan ere egin genuen irteera Aratz taldekook, urtero lez. Oraingoan Belabaratzera joan ginen, Oreretatik gora dagoen aterpea.
Haraino heltzeko, Donostian trena hartu genuen guztiok elkarrekin, eta Oreretaraino joan ostean, oinez joan ginen tipi-tapa aldapan gora Belabaratzeraino. Han kotxez erosketak egitera joandako monitoreak itxaron genituen, eta denok elkartutakoan bazkaltzen hasi ginen.

Hortik aurrera, adar bakoitza bere dinamikak egiten aritu zen. Irteera honetan ordu ugari sartu ditugu adar guztiek sukaldean, eta tripa ondo beteta eduki dugu Belabaratzen eman ditugun egunetan. Pittin bat erre zen Brownie bat, sekulako masa lodia zuten pizza erraldoiak, urdaiazpiko kroketa goxoak, bizkotxo paregabea... tripa-festa ederra ospatu degu han!
Gabonak zirela eta, plastilinazko jaiotza bat ere egin degu; San Jose (berezi xamarra), Maria (are bereziagoa...), Jesus haurra, idia, astoa, ardiak, laku txiki bat ahate eta guzti, Olentzero... Errege Magoak kenduta (hauen ordez bandera errepublikarra zuen), ez zuen ezer falta.




Hurrengo egunean adar bakoitzak bere ekintzak egin zituen: tailerrak, jolasak, San Markosera txango bat... baina egunari bizitasuna eman ziona I.K. izan zen, Inuxente Komandoa! Egun osoan zehar inuxentadak eman ziren Belabaratzen. I.K. izenpean ekiten zuen talde murritz baina eraginkor batek gutxien espero zuenari eta gutxien espero zuenean sorpresa bat eman eta egoera goitik behera aldrebesten zion! Jantzita dutxatan sartu, zutabe bati lotu, aurpegia margotu, espumaz bete... edozer gerta zitekeen!
Hala ere, ekintzarik handiena eta onena K.K taldeak sinatua izan zen, Karakol Komandoa. Izan ere, gau batean bertan genuen kotxeetako bat goitik behera prezintatuta azaldu zen, globo serpentina eta abarrekin! Sekulako parreak egin genituen ikusitakoan!

Hirugarren eguna Talde Eguna izan zen, eta Estatu Batuetan esnatu ginen guztiok. Eguna arraultza frijituak hirugiharrarekin gosaltzen hasi genuen. Monitoreok ikasle anaiarte batetakoak ginen, eta haurrak bertara sartu nahi zuten hasiberriak. Honetarako, meritu froga batzuk egin behar izan zituzten. Bazkaltzeko hamburgesak eduki genituen noski, buffet moduan antolatuta: bakoitzak bere hamburgesa eta ogia hartzen zituen, ondoren bere gustuko gehigarriak jartzeko: gazta, letxuga, mostaza eta beste hainbat osagai.
Arratsean, taldeek anaiarteko insignia topatu behar zuten, ezkutuan zegoena. Baina tranpatan harrapatuz gero, Guantanamora estraditatuak ziren! Argi ibili behar izan zuten insignia aurkitzeko!
Afalostean sorpresa handiena iritsi zen: gaubelarako dantzaldi erraldoia antolatu genuen, hasiberri guztiei gure anaiartera ongietorria emateko! Dantzak, abestiak, musika DJ baten esku, argi-efektuak, kea... ez zen ezer falta! Irteera amaitzeko era polita izan zen...

Hurrengo goizean etxea txukun-txukun eta garbi-garbi utzi ostean, trena hartu eta Ategorrietako lokalera abiatu ginen, bertan bazkaltzeko. Ondoren ebaluaketak egin eta futbol partida handi bat antolatu genuen frontoian, gurasoak noiz helduko zain...

Aste Santuan gehiago!!

Guaranoak, Biurrundarrak eta Koxkorrak II

Koxkorren abentura bere amaierara iritsi da azkenean. Tolosan Gotzon izeneko shamán-a eta Iñaxita ezagutu ondoren, Guaranoen banderaren koloreak lortzen jarraitu dugu, Pablo Biurruni musikaz bizitzeko aukera ematearen helburuarekin.

Eta halaxe iritsi ginen azken egunera, Abenduaren 15a. Azkeneko kolorea lortu ondoren, Leize Gorria tabernara abiatu ginen eta bertan zeuden gure zain Oinarinak eta Azkarrak. Guztiok eroso jarritakoan, kontzertua hasteko garaia heldu zen.

Raul eta Julen izan ziren eszenatokira igo ziren lehenak, baina Pablo falta zen, noski. Bera agertu zedin, musika xuabe bat jo zuten Raul eta Julenek euren instrumentuekin fondo moduan eta, zertxobait itxaron eta gero, Iñaxita besotik helduta zuela agertu zen Pablo Leize Gorriko eskaileretatik behera; Biurrun and the Band hirukotea osorik zegoen berriz ere!

Hortik aurrera, festa hasi zen. Abesti ezagunen repertorio polit bat eskeini zuen hirukoteak. Abesti horietan guztietan Martinen (saxoa) eta Hugoren (gitarra) kolaborazioa eduki zuten eta emaitza ezinhobea izan zen.
Jende asko pasa zen mikrofonoetatik, izan ere, abesti ezagunei Aratzeko gaubeletako abesti eta dantzak gehitu zitzaizkien. Azkarrek korrikako abestiarekin lagundu ziguten, Unai koxkorrak Jaimitoren txiste izugarri on bat kontatu zigun, Jonek (koxkorra hau ere) bere gorputza dantzan jarri zuen...
Leize Gorria gainezka zegoen. Publiko artean, Koxkorren gurasoak, Pabloren senide eta lagunak eta Iñaxita zeuden, baita besterik gabe kaletik tabernara sartutako jendea ere. Giro bikaina sortu zen eta kostako zaigu ahaztea!

Guzti honen ondoren, Pablori bihotzez eskerrak ematea baino ez zaigu gelditzen; bere betebeharrerako laguntza eskatzearekin batera abentura polit hau bizitzeko aukera eman digulako. Gozatzen jakin izan dugula uste dugu, festa hau merezitakoa izan da hortaz.

Ezin dugu ahaztu ezta ere Leize Gorriak eta San Bernardo Eskaut Taldeak abentura honetan eskeini diguten laguntza; muxu handi bat hauentzat ere.

Kontzertua “La lluvia nunca vuelve hacia arriba” abestiarekin bukatu zen, izan ere, momentu on guztiek euren bukaera daukate, beste batzuei lekua utzi behar zaielako.

Muxu bat guztiontzat!

Santo Tomaseko postua

Datorren ostiralean, Santo Tomas eguna, azkarrek postua edukiko dugu Gipuzkoa Plazan! Etor zaitezte txistorra artera!


Gure aurtengo proiektua Essex-en (Ingalaterra) ospatuko den Nazioarteko Kanpaldi batetan parte hartzekoa da. Hau aurrera eramateko ekintza desberdinak antolatuko ditugu urtean zehar: Sto. Tomas eguneko postua, Aratzeko azken garaiko argazki muntaia eta beste hainbat.
Anima zaitezte, hortaz, datorren ostiralean guri bixita bat egin eta txistorra jatera Gipuzkoa Plazako 8. zenbakian edukiko dugun postuan!
Mila esker, eta on egin!


Aratzeko Azkarrak

Leitzaranetik zehar bizikletaz

Lehengo igandean oinarinak Leitzaran bailarara joan ginen bizikletak hartuta. Kurtso hasieran oinarinek beraiek proposatutako plana zen hau, orain arte prestatzen aritu garena. Ibilbidea, eraman beharrekoa, bizikletak puntuan jartzen ere aritu ginen... Hala, igandean Donostiako RENFEren geltokian elkartu ginen bizikleta eta guzti Andoainera abiatzeko, eguraldia lagun genuela.




Segituan ekin genion bideari, baina pittin bat desorientatu ginen, eta Leitzaran bailararen hasiera heltzeko atajo txiki bat inprobisatu behar izan genuen. Kontatzeko moduko zerbait eduki ahal izateko...
Hasierako asmoa Leitza herriraino heltzea zen, baina ez genuen lortu. 10 bat kilometro eginda genituenean, Maddi gizarajoari bizikletako katea hautsi zitzaion. Ez genuen hau konpondu ahal izateko erremintarik, eta handik bizikletaz igarotzen zirenei galdetzen genien arren, inork ez zeraman gainean halakorik. Kilometro t'erdi atzerago igaro genuen iturrira itzultzea erabaki genuen, bertan denok elkarrekin bazkaltzeko. Haraino Maddi bizikletan igota eta guk esku batekin bultzatzen eraman genuen. Hala edonor dabil bizikletaz, esfortzurik egin gabe!
Iturrian etxetik eramandako bokadiloak bazkaldu genituen, eta jolasean eta tertulian aritu ginen pixkatean. Amaitutakoan, Unai monitorea Maddirekin Andoainera itzuli zen (haraino bultzaka eraman zuen baita ere!), kafe bero bat hartu eta gainerakooi itxoiteko. Besteok berriro goruntz abiatu ginen bizikletaz.

Dena izugarri lokaztuta eta putzuz beteta zegoen, eta zenbait tunel izugarri ilunak zeuden, ez zen batere ikusten. Hala ere, izugarri gustura egin genuen bidea!
Orduak aurrera egiten zuela ikusita, 15. kilometro inguruan buelta ematea erabaki genuen. Zein erraz egin genuen beherako bidea! Ia Andoainen ginela beste gorabehera bat eduki genuen halere, Axeli atzeko gurpila zulatu baitzitzaion. Hala ere, segituan kamara aldatu, puztu eta aurrera jarraitu genuen. Han heldu ginen Maddi eta Unairengana, goitik behera lokaztuta eta poz-pozik. Bizikletak berriro ere trenean sartu, eta sekulako egunpasa ederraren ostean, etxerako itzulera egin genuen, neka-neka eginda.

Guaranoak, Biurrundarrak eta Koxkorrak

Koxkorren adarreko kideok abentura ikaragarri batean gaude sartuak. Urriaren erdilaldea izango zen Pablo Biurrun izeneko gazte baten eskutitza jaso genuenean laguntza eske.

Pablo eta bere familia, orain dela hogei bat urte etorri ziren Uruguaitik Donostiara bizitzera. Pabloren herenaitona, Joxemari Biurrun, Uruguaira emigratutako euskaldun bat izan zen. Hango oihanetara (Tacuarembó-ko inguruetara) iritsi zenean, Guarano izeneko indigena batzuk ezagutu zituen. Haien ohituretaz maitemindu eta haien tribuko kide egin zen.

Gaur egun, Guaranoak Argentina, Uruguay, Paraguay eta Brasileko hiri eta herrietan bizi dira gehienbat. Jakin badakigu, Euskal Herrira herrialde horietatik jende asko etorri dela bizitzera eta noski, horietako zenbait Guaranoak dira, Pabloren familia bezala.

Pablok zoriontsu bizi izan ditu Donostian daramatzan urteak Guaranoen ohiturak alde batera utzi gabe. Txikitatik musika maite izan du eta arlo horren inguruan nahiko luke betirako bizi.

Baina hona hemen istorioaren korapiloa. Orain dela hilabete batzuk, Euskal Herrian bizi diren Guaranoek bilkura bat egin zuten, zeinetara Uruguaiko shaman jakintsu bat gonbidatu zuten. Honek Pabloren zaletasuna jakin zuenean, honakoa esan zion: “Musikaria izan nahi duzula? Baina, Pablo, ez al zenekien Guaranoek musika jotzea debekatuta genuela? Zorte txarra dakarkigu!”.

Pablok dilema horren aurrean, erabaki gogor bat hartu behar izan du: Guarano izateari utzi. Baina hori ez da lan makala, izan ere, Guaranoen aztikeri, konjuro eta erritoen arabera egin behar da hau. Horretarako eskatu digu laguntza koxkorrei.

Pablo betiko askatzeko prozedura honakoa da: Guaranoen banderaren hamabi koloreak lortu behar ditugu. Koloreak eskuratzeko, Pablok astebururo eskutitz baten bitartez esaten diguna egin behar dugu, eta noski, egiten dugun horrek Guaranoen ohiturak ezagutzeko balio digu.

Datorren Abenduaren 15an Pablok, Raul eta Julenekin batera osatzen duen musika taldeak (Biurrun and the Band) kontzertu bat dauka hitzartuta Leize Gorria tabernan. Hamabi koloreak ordurako lortzen ez baditugu, Pablok ez du kontzertu garrantzitsu horretan jotzerik izango.

Denboraz nahiko larri gabiltzanez koloreak era azkarrago batean lortzeko moduren bat behar genuen. Pablok bazekien Tolosan Shaman-agiria duen Guarano gazte bat bizi zela eta harengana bidali gaitu pasa den asteburuan aholku bila.

Guarano honek Gotzon du izena eta segituan jarri gintuen lanean, bere konjuroarentzat behar zituen osagaiak Tolosan zehar bilatzera bidaliz (Gorrotxategiko Konfiteri Museoa ere ikusi behar izan genuen. Han azaldu ziguten nola egiten zen txokolatea; Guaranoentzat botere berezia duen jakia).

Horren ostean, Gotzonen inguruan eseri ginen begiak itxita. Gotzonek arnasa hartu zuen eta bere konjuroari ekin zion konzentrazio osoz. Bere ahotik Tolosan bizi den emakume baten izena atera zen; Iñaxita. Baita honen helbidea ere, eta garrantzitsuena, bere bigarren abizena; Biurrun.

Iñaxitarenean agertu ginenean, honek guztiz harrituta ireki zigun atea. Baina Uruguaira joandako arbasoren bat ote zuen galdetu genioenean aurpegia aldatu zitzaion eta, hara non ezustekoa; Joxemari Biurrun, hau da, Pabloren herenaitona, Iñaxitaren amaren osaba zen.
Hori gutxi balitz, Joxemarik Uruguaitik bidalitako eskutitz bat zuen gordeta. Eskutitz horretan bere familiari agur egiten zion betirako, hortik aurrera Guarano artean bizi behar baitzuelako. Eskutitzaren amaieran, bere azkenengo borondatea eskatzen zuen ohar txiki batean zegoen: “Gorde ezazue arren, eskutitzarekin batera bidali dizuedan kutxa hori. Belaunalditik-belaunaldira gorde ezkero, honen barruan dagoenaren bila norbait agertuko da etorkizunean. Halaxe dio nire tribuko txamanak egindako profeziak”.

Iñaxitak altxor bat bezala gordeta zuen kutxa atera zigun eta bertan lau kolore zeuden. Ezin genuen sinetsi; Aratzeko Koxkorrak orain dela mende bat egindako profezia baten protagonistak! Guri esker, Iñaxita eta Pablo ezagutu ahal izango dira eta euren familia bere osotasunean ezagutzeko aukera daukate hemendik aurrera.

Zazpi kolore ditugu jada. Gai izango ote al gara, Abenduaren 15a baino lehen hamabi koloreak lortzeko?

Martxan gara berriro!

Jada jarri gara martxan Aratzen ere bai! Joan den asteburuan kurtso hasierako irteera egin genuen, Urnietara (azken urteotan beti egiten dugu han lehen irteera!).Aurtengoan ohi baino irteera motzagoa eduki dugu, zubiak ez baitzuen 3 egunetarako baino ematen. Hala ere primeran aprobetxatu ditugu 3 egunak, eta izugarri ondo pasatzeko denbora nahikoa eduki dugu!

Ostiral goizean Donostiako Norteko geltokian elkartu ginen denok, han trena hartu eta Urnietara joateko. Zenbait haur berri dauzkagu aurten eta baita monitoreren bat ere (ongietorri guztiei!!), eta Urnietara heldutakoan zenbait aurkezpen jolas egin genituen, elkarren izenak ikasten hasteko. Brilet eta futbol partidatxo pare bat jokatzeko astia ere izan genuen bazkalorduaren aurretik. Bazkaltzeko bakoitzak bere etxetik eramandakoa atera zuen eta denon artean segituan amaitu genuen janariarekin, bokadilo eta gainerakoan guztion artean banatuaz.

Arratsaldean adarrek dinamika desberdinak egin zituzten beren monitore berriak ezagutu eta guztien artean konfidantza hartzen hasteko. Koxkorrek pista-joku moduko bat egin zuten non proba ezberdinak ere gainditu behar zituzten. Primerako eguraldia egiten zuela aprobetxatuta batera eta bestera korrika aritu ziren etengabe, etxe barrutik eta kanpotik zehar. Amaieran diploma banaketa ere eduki zuten, talde bakoitzaren lorpenen araberakoa.
Oinarinek proba-jolas bat egin zuten konfidantza eta ezagupen dinamika ugari zituena, taldea eratzen hasi zedin. Hasieran lotsati pare bat baziren arren, segituan gainditu zuten lotsa eta oso gustura aritu ziren jolasa aurrera zihoan heinean.
Azkarrek ere ezagupen jolas bat egin zuten galdeketa moduan, nahiz eta tranpak egiten amaitu zuten, elkarri kopiatzen (nola kopiatu daiteke ezagupen jolas batean??). Zenbait konfidantza jolasekin amaitu zuten arratsaldeko dinamika.
Azkenik, trebeek tailer bat antolatu zuten eskultismoaren inguruko liburu zahar batetik hartutako ideiekin, eta korapilo mural eder bat egin ziguten, korapiloen izenak eta guzti jarrita.
Gauean denok ganbaran elkartu eta gaubela eder bat egin genuen, abesti, dantza eta antzerkiekin.

Irteera normalean baina motzagoa zenez, bigarren eguna azkenaurrekoa ere bazen, Talde Eguna beraz. Kontu eta finantzen erregeak bilakatu ziren egun batez gure haurrak. Adar guztiak nahastu eta lau taldetan banatu ostean, kirol apustuekin hasi genuen eguna: talde bakoitzak diru kopuru jakin bat zuen, eta kirol desberdinak zituen aukeran beste talde baten aurka aritzeko. Aurrena kopuru bat jokatzen zuten, irabazteko ikusten zituzten aukeren arabera. Ondoren beste taldearen aurka lehiatu, eta irabazleak dirua jaso eta galtzaileak dirua galtzen zuen. Futbola, saskibaloia, sokatira, “arrauna”, ur-garraio lasterketa... kirol ugaritan hartu zuten parte!
Arratsaldean irabazitako sosak administratzen aritu ziren, Monopoly erraldoia antolatu baikenuen! Loiola, Alde zaharra, Antiguo eta Intxaurrondon kaleak erosi eta etxeak eraikitzen aritu ziren, eta beste talderen baten jabetzatan eroriz gero froga desberdinak egin behar izan zituzten ordaindu nahi ez bazuten. Hazienda ere han zehar zebilen zerga bidez taldeei dirua kentzen, eta baita Robin Hood ere dirua banatzen. Negozio arteko arratsalde dibertigarria igaro genuen larunbatean.
Amaitzeko, gauean Kasino batera gonbidatu genituen haur guztiak. Bertan kabaret ikuskizun moduko bat eduki zuten, zenbait antzerki emanaldi, eta geratzen zitzaien dirua zorte-joko desberdinetan: dado-pokerra, poker gezurtia, zazpi t’erdia, indioa... Diru mordo ederrak erraztasun handiz mugitu ziren gure kasino partikularrean, guztion gozamenerako.

Azken egunean dena garbitu, jaso eta txukun utzi ondoren, borobilean eserita bazkaldu genuen kalean, eguzki ederra baikenuen. Amaitzeko agurra ere abestu genuen, eta trena hartzera abiatu ginen, gurasoengana joateko.

Martxan jarri dugu aurten ere Aratz, eta handia izango da martxa hau! Hasi dugu ikasturtea!

Eskaut mendeurrena

Lehengo asteburuan Donostian Eskaut mugimenduaren mendeurrena ospatu genuen. Larunbat goizean San Marcial, Iruzun eta Aratz taldeko haur eta monitoreak Boulebardean elkartu ginen, mendeurrenari hasiera emateko asmotan. 110 pertsona inguru elkartu ginen bertan, painoleta lepoan eta motxila bizkarrean, asteburu paregabea pasatzeko prest. Alderdi Ederrera abiatu ginen, bertan kamioi bat baikenuen zain haurren motxilak Uliara eramateko, bertan akanpatzea baitzen plana. Hala, haurren trasteak jaso eta denon artean jolas erraldoi bati ekin genion.

Hiru taldeetako haurrak nahastu eta taldetxo txikietan banatu ondoren, Donostiako zentro guztitik zehar pista joko erraldoi batean hartu genuen parte. Helburua puzzle handi bat osatzeko piezak lortzea zen, eta honetarako proba desberdinak egin behar izan zituzten. Kaian, Boulebardeko kioskoan, Santa Maria eliza aurrean, Artzai Onaren katedrale aurrean, kontxa hondartzarako jaitsieran, Konstituzio plazan... toki guztietan geunden banatuta zenbait monitore. Gugana heltzeko pista ugari argitu behar izan zituzten, eta hurrengoa lortu ahal izateko agindutako probak bete. Sekulako barreak egin genituen denok, nahiz eta haur batzuk lotsatu xamar ere egon ziren momentu batzuetan...

Pieza guztiak lortutakoan, Okendo plazan elkartu ginen denok puzzlea osatzeko. Haur txikienei utzi zieten lan hau, eta laguntza pittin bat behar izan zuten arren, lortu zuten osatzea. Ondoren, denok borobilean eseri eta bakoitzak etxetik ekarritakoa banatuaz bazkaldu genuen.





Bazkalostean Zurriolako hondartzara abiatu ginen denok, jolasekin jarraitzeko prest. Bertan "Burro"-an aritu ginen, karta erraldoiekin. Primeran pasa genuen denok ia bata bestearen gainean "Burro!" entzuten zen bakoitzean! Tranpati batzuk eduki genituen arren, oso dibertigarria izan zen. Ondoren "Muxu-plakaje" jolasa ere egin genuen, ekipoka banatuta. Hau ere oso ondo atera zen, nahiz eta haur batzuei jolasaren dinamika ulertzea kostatu zitzaien, hasierako partidak xelebre xamarrak bilakatu zirelarik.

Amaitutakoan, hondarra ahal genuen neurrian astindu eta gero, Uliara abiatu ginen denok oinez, Sagues atzeko bidetik. Txango polita izan zen, nahiz eta dezente izerditu genuen, eguraldia bero xamarra baitzen. Uliako tiro zelai zaharrera iritsitakoan jada muntatuta zegoen kanpaldia goitik behera ikusi, eta motxilak errekuperatu ostean kanpin dendatan banatu ginen denok.

Pañoletas Blancas taldeko kideak arduratu ziren ia azpiegitura guztiaz eta intendente lana ere beraiek bete zuten. Hala, 9ak aldera denok borobilean eseri ginen lurrean, eta kanpaldietako ohiko afaria egin genuen: saltxitxak patata purearekin, eta baita xolomo xerra batzuk ere. Afalostean, nola ez, gaubela eder bat ospatu genuen gitarren doinupean. Amaitutakoan, haurrak dendatara bidali, eta lotan jarri genituen.

Hurrengo goizean, jaiki, gosaldu eta hortzak garbitu ondoren, eskaut zahar eta gurasoak hasi ziren heltzen. Aspaldian elkartu gabeko jendeak egin zuen topo Ulian, garai zaharren omenez. 350 pertsonatik gora elkartu ginen bertan. Goizeko ekitaldi nagusian zenbait gonbidatu berezik hitz batzuk eskaini zizkiguten, eta ondoren bezperan haurrekin egindako kandelak piztu eta eskatu mugimenduari "Zorionak zuri" abestu genion denon artean. Honen ondoren, lunch paregabea eduki genuen bertan elkartu ginen guztiontzat, honetarako prestaturik zeuden mahaietan.


Honen ondoren, denbora libre pixka bat eduki genuen, nahiz eta haurrentzat jolas eta tailer txiki batzuk antolatu genituen, asper ez zitezen. Tarte honetan, guraso eta eskaut zahar ugari garai zaharretan bezala elkartu, borobilean eseri, eta gitarra eskutan hartuta beren eskaut garaietako kantuak abesten aritu ziren (gaur egun oraindik abesten ditugunak). Giro izugarri polita sortu genuen Ulian.

Bazkalorduan, ausart batzuek mahaietan bazkaldu zuten, baina jotzen zuen eguzkia ikusita, gutako gehienek orduantxe inprobisatutako itzalaren azpian bazkaldu genuen, bi pabelloi eta zenbait toldorekin egindakoa. Gehienok lurrean eserita bazkaldu genuen hortaz, oraingoan ere kanpaldia balitz bezala.
Digestiorako tarte bat utzi ondoren, Ulian ginen guztiok borobil erraldoi batean jarri eta dantza jolas batzuk egiten aritu ginen, haur, guraso, monitore, "vieja gloria" eta bestelakoak denak elkarrekin. Hauen ostean, denok eskutik heldu eta Agurra abestu genuen.

Sekulako asteburu ederra igaro genuen, eta askorentzat oso esperientzia berezia izan zen, aspaldiko lagunekin berriro kanpaldi giroa nolabait bizitzea.

Eskerrak ematen dizkizuegu hau antolatzen lagundu diguzuen guztioi, eta baita bertara azaldu zinetenei ere. Merezi izan du eta.

Hemendik beste 100 urtetara berriro!